دسترس

اصل‎ ورزش ‎را از يونان دانسته‌اند که براي چابکي بدن و ايجاد قوّت انجام مي‌يافت و پاروزني، بوکس، کشتي، شنا، شمشيرزني، تيراندازي، اسکي و ورزش‌هايي چون بيس بال، سافت بال و‎ بسکتبال ‎و انواع‎ فوتبال ‎و چوگان بازي،‏ واليبال، گلف، انواع تنيس، شنا و پرتاب وزنه جزو ورزش محسوب مي‌شوند‎.

‎نخستين ملتي که ژيمناستيک را بنيان و آن را نام نهاده اند ،‏ يونانيان قديم هستند. اصول ورزش در يونان خيلي خشن و ناصحيح بود و نخستين نتيجه از ورزش را بزرگ كردن عضلات بدن مي‌دانستند. بعدها ورزش در يونان به شکل ريسمان بازي‎ ‎در آمد و براي آن اهميت زيادي قايل بودند و عمل کنندگان آن را آکروبات مي‌ناميدند و اين نوع حرکات را آکروباتيک مي‌گفتند. به محل‌هايي که در آن جا ورزش مي‌كردند، ژيمنازيوم گفته مي‌شد، که مهم‌ترين آنها يکي ليسه و ديگري آکادمي نام داشت و چون مردم در آن محل‌ها لخت ورزش مي‌کردند، کلمه ژيمناز از کلمه گيمنوس که به معناي لختي است گرفته شد و بعداً به عموم ورزش‌هاي بدني نيز ژيمناستيک نام گذاشته شد‎.

‎مورخ مشهور،‏ ويل دورانت مي‌نويسد: آن (مدينه فاضله بچه‌ها) فنون خانه‌داري را به دختران و فنون شکار و جنگ را به پسران مي‌آموختند و به‏ پسران آموزش مي‌دادند که چگونه شکار کنند و ماهي بگيرند و شنا کنند و همچنين شخم زدن کشتزارها، دام گستري، دامپروري و نشانه روي با تير و نيزه را مي‌آموختند، تا در جمع مخاطرات زندگي توان محافظت و حراست از خود را داشته باشند.

‎پيش از پيدايش خط، نياز به تامين خوراک و پوشاک از راه شکار حيوانات و احتياج به کسب توانايي براي مقابله با خطرهاي طبيعي و دشمنان گوناگون، جوامع کهن بشري را واداشته بود که به امر تربيت بدني، به عنوان يکي از مهم‌ترين امور زندگي توجه كنند و اين حقيقت را دريابند که قدرت، استقامت، مهارت و سرعت را ـ که در زندگي انسان‌ها از اهميتي برخوردار است ـ مي‌توان با بهره‌گيري از تمرين‌ها و فعاليت‌هاي جسماني تا حد قابل ملاحظه‌اي تقويت کرد‎.

‎وقتي دولت‌ها و حکومت‌ها تشکيل و تاسيس شدند، رهبران آنها متوجه شدند که براي حفظ يا گسترش مرزهاي خود، نيازمند بازوان توانايي هستند که در جنگ‌ها بتوانند پيروزي را براي آنها به ارمغان آورند؛ ويل دورانت در اين باره مي‌نويسد‎: «‎از ضروريات دولت‌ها و تاکيد بر روي حفظ نيروي جسماني، پيروزمندي در جنگ‌هايي بوده است که متکي بر قدرت بدني و نيرومندي جسماني بوده است، و نيرومندي و مهارت بدني، حاصل نخواهد شد، مگر در ورزش‌هايي که در بازي‌هاي المپيک مقرر شده است‎.»



ورزش در ايران

اما در خصوص تاريخچه ورزش در ايران بايد گفت: در ميان کشورهاي مشرق زمين، بي‌گمان ايران تنها کشوري بود که در نظام تعليم و تربيت خود بيشترين اولويت را به ورزش و تربيت بدني داده بود، چه در حالي که چيني‌ها به امر ورزش و تربيت بدني توجه چنداني نداشتند و هندوان نيز پرورش تن و فعاليت‌هاي بدني را گاه مذموم هم مي‌دانستند، ايرانيان به اهميت و ارزش توانايي و سلامتي بدن به عنوان وسيله بسيار مهمي براي فراهم آوردن ارتشي سلحشور و پيروزمند، پي برده بودند‎.

‎هرودوت، مورخ مشهور يوناني مي‌نويسد‎:

‎ايرانيان از پنج سالگي تا بيست سالگي سه چيز را مي‌آموختند:

* سواركاري

* تيراندازي با کمان

* راستگويي

codex24x

page05


codex24x

page05